Zowat 250 aanwezigen vierden vorige vrijdag 25 jaar Europawerking in Dilbeek.
Het was een geslaagde avond, ondanks de afwezigheid van de President van Europa. Zijn videoboodschap kwam zeer goed over.

Onderstaand filmpje (gemaakt door Stephan Huegaerts) geeft een goed beeld van het Europees Feest.

Peter Van Rompuy en Kristine van Herreweghen vertegenwoordigden hun vader.

Op de achtergrond naast mij Schepen voor Europa Jef Vanderoost.

Hoe kan een mens zo stom zijn….

Is Kunst dan toch soms gevaarlijk?

Maandag 8/2- Ik bewonderde die maandagavond om 17.40 u de foto’s op 25U op de hoekruimte naar de loopbrug en bij de laatste oproep liep er plots een oproep binnen op mijn mobieltje in mijn broekzak.

Ik besliste rechtsomkeert te maken en onderweg zou ik die oproep wel beantwoorden, maar bij het omdraaien had ik niet gezien dat zich tussen de zitbanken in de vipzithoek een glazen tafel bevond. Ik raakte die wel aan, verloor het evenwicht en viel er pardoef op neer…

Wellicht trachtte ik met mijn handen de val te breken, maar het enige dat brak was de glasoppervlakte, in duizenden stukjes en met een doffe knots plofte ik nog met mijn hoofd in de schervenzee.

Ik riep collega Frédérique, maar dat was niet nodig: zij en Chris kwamen al op het geluid afgestoven en zagen met rechtkruipen met bebloed gelaat… Ze hadden meteen security gebeld (“het nummer staat achterop de badge”). De man van security, Frédérique, Chris en intussen ook Haroun boden me morele steun en depten voorzichtig het bloed, in afwachting van de komst van de hulpdiensten. Haroun maakte nog enkele kiekjes.

Dit maar om te zeggen: je mag den hoge bergtoppen beklimmen of steile hellingen afglijden, een ongeval kan altijd voorvallen, zelfs op een rustig oaseplekje in onze mooie kantoortorens….

 De ziekenwagen rijdt me naar het universitair medisch centrum Saint-Pierre. Ik opper nog dat het wel overdreven is, en dat het in Haïti veel erger is, en dat er wel andere zaken zijn die dringender zijn maar de verpleegster stelt me gerust: "Soms roepen mensen hen al op voor wat hoofdpijn". Ik word al opgewacht aan de ingang, en een zeer kordate spoedarts neemt me meteen onder handen : scherven verwijderd, knie en scheenbeen genaaid en twee naaibeurten op het gelaat. Ik zeg dat ik een dubbel zicht heb en de spoedarts heeft alles voorzien, want meteen rijden ze naar de scanner en de oftalmoloog en ja, er iseen breuk aan de onderkant van de oogkas (“le plancher de l’orbite”)…

Ik mag naar kamer 20 op 307, waar ik drie dagen zal verblijven in het gezelschap van een vriendelijke Albert (“mais les amis m’apellent Al”).

Zo tegen 21.30 u verwittig ik collega Haroun dat hij me niet moet vervoeren, en licht ook het thuisfront in. Frédérique had wel gezegd: “Jan zal wat later zijn, hij heeft zich een beetje gekwetst en ze zijn hem aan het verzorgen”, maar ze vonden dat dat toch begon te duren…

Met baxter en ziekenhuiskleed het bed in…

Dinsdag 9/2- Tegen 11.00 u op consultatie bij de stomatoloog. Het verdict: een operatie is niet te vermijden: er is de breuk, maar daar zit ook de oogzenuw gekneld en een van de oogspieren. Eerst ziet het er naar uit dat ik pas op donderdag aan de beurt kan komen, maar terwijl de brancardier me afvoert komt de chirurg nagelopen : er is nog een gaatje in het operatieschema en de brancardier mag zijn koers wijzigen. Ik ben hem dankbaar en noem hem prompt “mister Minute”. Hij vindt die bijnaam blijkbaar grappig want bij onze volgende ontmoetingen zal hij altijd zeggen : “Voici votre mister minute”…

Een half uur later lig ik op de operatietafel. Twee verpleegsters en een anesthesist brengen me snel en ongemerkt naar dromenland. De operatie zal een uur duren: inkeping in ooglid, oogbol er even uit, breuk opruimen en herstellen (met flinterdun stukje titanium, bevestigd in het bot met 2 schroefjes), zenuw en spier weer op juiste plaats leggen en klaar is kees. Tenminste zo wordt me nadien verteld, want ik zal pas tegen 15.30 u terug onder de levenden zijn, in de ontwaakkamer. Aan het gekreun te horen zijn er daar anderen die er veel erger aan toe zijn dan ik. Ik hang nog wel aan zuurstofmasker, maar bloeddruk lijkt gunstig te evolueren. Als ik ogen open zie ik tot mijn ontzetting alles nog veel meer dubbel dan tevoren. De inderhaast bijgeroepen Mister Minute is eerst bezorgd maar stelt me dan snel gerust: dat is normaal: alles is gezwollen en zal zich de komende dagen wel stabiliseren…

Het is al 18.00 u als ik terug op de kamer ben. Ik beantwoord wat berichtjes van het bezorgde thuisfront en vrienden en collega’s en ben vooral opgelucht dat het achter de rug ligt.

Zussen Mieke en Katrien willen me met ma komen bezoeken. Ik zeg dat dat niet nodig is, maar 40 minuten later staan ze warempel in de kamer. Het lezen van de lieve mailtjes had me al weemoedig gemaakt maar bij het zien van de bezorgde gezichten doen mijn traanklieren wat spoelwerk. Nawerking van de narcose? In ieder geval, ik geneer me niet. Ze vinden dat ik er al beter uitzie dan op de foto’s die ik via mms doorstuurde. Ik krijg oude reservebril, wat leesboeken en pyjama, wasgerief en daar komt zelfs een maaltijd. Voor het eerst sinds maandagmiddag krijg ik iets achter de kiezen : drie sneetjes brood zonder korst, met smeerkaas en een petit gervais. Het smaakt wonderwel. Het bezoek moet na een half uurke al weg, maar het deed deugd. Het ergste is achter de rug.

Om de drie uur zullen ze nog – tot ’s morgens de baxters komen bijvullen en bloeddruk en temperatuur meten, maar ik prijs me gelukkig. Met de reservebril kan ik lezen, en ik volg zelfs met Al de bekermatch KV Mechelen-AA Gent. Maar zie het einde niet en val rustig in slaap.

Woensdag 10/2 - De hele voormiddag gerust, met alleen wat dommelen, wat ziekenhuiseten, beetje lezen en af en toe contact met de buitenwereld dankzij de Balckberry.

En plots, ik heb het soepje uit en het sapje binnen. Het RTBF-journaal toont hoe het hele land sinds vanmorgen verstrikt zit in verkeerschaos maar Haroun, Frédérique en Carine hebben alles getrotseerd en brengen me tijdens hun middagpauze een bezoekje. Deze delegatie uit de torens heeft een mand lekker fruit mee en wat chocolaatjes en ik voel me opnieuw ontroerd. Wat een team toch he…

Het persoverzicht van de voorbije twee dagen zit er bij en een viertal kranten.En het goede nieuws is compleet als Mister Minute himself even later in de kamer verschijnt en de collega’s getuige zijn van zijn melding: volgens hem is de operatie perfect gelukt. Hij wil nog een definitieve scan zien en als die postief is mag ik morgen naar huis. Hij stelt –ook tot mijn groot genoegen vast- dat de zone met “dubbel zicht” al heel wat kleiner is.Ik slof achter de brancardier naar de scanner met baxter op wieltjes in de ene hand en de scanner voelt al heel wat aangenamer dan eergisteren...De rest van de dag lekker lezen met het gevoelen dat het dus echt wel allemaal nog mee-gevallen is…

Donderdag 11/2 - Het ontbijt was weer flauwtjes, maar even later komt Mister Minute me zeggen dat de scan heeft getoond dat alles perfect gelukt is en dat ik naar huis mag. De verpleegsters komen me verlossen van de baxter. Tegen 11.45 krijg ik nog een soepje, dat niet slecht is, maar als ik een hapje heb geproefd van een soort vloeibare kalkoen leg ik de vork neer. Ja, ik kreeg “le régime mou” omdat ze dachten dat ik door de operatie niet zou kunnen kauwen, maar heb er geen last van. Ik heb intussen alles klaargelegd en precies om 12.00 u zijn ma en Katrien er. In een wip ben ik aangekleed. Even afscheid van Al, die ik goede moed wens bij zijn verdere genezing en bedank pour sa compagnie agréable. Even afscheid nemen van de verpleegster en bij het buitengaan zie ik dat er al een patiënt in de gang ligt te wachten op het vrijgekomen bed…

Thuis staat pa al aan de deur op uitkijk. Hij heeft de voorpagina van de Standaard lichtjes bijgewerkt.

Ik ben nog niet binnen of daar wordt een prachtig bloemstuk (bedankt EBU) en een enorme ruiker (bedankt COM!) afgeleverd. Wat zijn de collega’s toch lief! In de post zit zelfs een kaartje waar iedereen van de verdieping heeft getekend. En zeggen dat de bloemen zo duur geworden zijn omwille van Valentijn!...

Toch ook paar foto’s genomen met de bloemen om naar de torens te mailen.

’s Namiddags komt er zelfs een wafelenbak aan te pas, als op het einde van het beste Nero-avontuur…

Ik ga me nu even gedeisd houden: zondag nemen we de geplande nachttrein naar Tirol en ga vijf dagen bekomen in Sankt Anton.

Nu best even niet “in beeld komen”. Anders zouden ze nog denken dat er dan toch een hevige concurrentiestrijd zou bestaan , of  …dat ik een blauwtje opliep, of …

Maar een ding staat vast: een val die mee-valt is een goede les. Een dankbaar gevoel hou ik er ook aan over bij zoveel meevoelen en sympathie...

http://www.youtube.com/results?search_type=&search_qu...

De vijf filmpjes van Cabaret Groen Treeske zijn te vinden op youtube.

Op 4 februari stonden drie Dilbekenaren op de top van de Aconcagua (6962 m) in Argentinië, de hoogste top ter wereld, als men Azië buiten beschouwing laat. En vermits het in Azië ook winter is en er daar niemand klom waren zij eventjes de hoogste mensen ter wereld... Gewoonlijk slaagt 1 op 3 erin de top te halen. De drie Dilbekenaren Jef en Patrick Vanderoost en Jan Margot slaagden er alle drie in en haalden dus 3 op 3. Zij deden er 10 dagen over om zo hoog te geraken (zonder hoogteziekte). Zij kregen het niet “hoog in hun bol” maar kunnen sindsdien wel nog beter relativeren.

Uitgebreid reisverslag in voorbereiding

(hierna alvast de 4 mailtjes die onderweg vanuit het basiskamp naar het thuisfront werden gestuurd)

donderdag 24 januari

Het is nu halfacht, we gaan seffens eten. Bij jullie is het 3 u later.Hopelijk alles goed ginds, hier wel¡Ha,uitroepteken staat hier ondersteboven¡¡¡We zijn na 36 u reis goed en wel aangekomen in Mendoza.Heel ñooi hotel, leuke stad. 28 graden, wel warm.Goede gids, waarmee we alle forñaliteiten zijn gaan vervullen + rest v materiaal gaan huren.Morgen vertrekken we, mogelijk kunnen we onderweg in basiskamp ook nog mailen.

De sfeer zit erin.

29 Jan 2008

Dankzij satelliettelefoon kunnen we jullie een korte groet toesturen vanuit het basiskamp Plaza de Mulas, (4350m). Eergisteren trokken we naar Plaza Francia (4000m hoog) vanuit ons eerste kamp op 3370m. We worden goed verzorgd door inka.com.arg en onze gids Kalil is een ideale begeleider. Vandaag dus rust en acclimatisatiedag na de 9 uur die we gisteren stapten over 18km en 1000m hoogteverschil.

 

Vooral de prestatie van Mon als bijna 72-jarige maakte indruk. Er zijn er nog niet veel van zijn leeftijd zo ver geraakt. Wat niet betekent dat wij het ook niet voelen. Gelukkig nog geen hoogteziekte. Het is hier zonnig en warm van 10 tot 17u; daarna kil tot zeer koud. De volgende dagen proberen we beetje bij beetje hoogte te winnen eerst tot 4800 (morgen), dan tot 5400. We komen terug beneden (4300m) slapen, kwestie van ons aan te passen. We proberen nog wel eens te mailen.

donderdag 31 januari 2008

Vandaag weer rustdag, gisteren zeer zware dag, we trokken naar kamp1 (4900m) met twintig kilo in de rugzak en verder door naar kamp 2 (5400m). In totaal zowat 6 uur afzien zoals we nog nooit eerder afzagen. Duizend meter stijgen met gewicht op de schouder... elke stap lijkt wel honderd meter sprint zelfs van je schoenen vast te knopen raak je buiten adem. Enfin, we geraakten er. Sterke Jef voorop, Patrick die even doortrok om te testen, Jan die aanklampt. En dan naar beneden waar Mon op ons wachtte. Maar o wee: plots paniek in de radio: "Big problem: Fidel went up to camp 1". En inderdaad, we treffen hem daar aan in topvorm omringd door mensen en gidsen die hem verwennen. Ja, hij kon het niet laten en kwam ons even tegemoet, de “dinosaurus van de Andes", die dus zomaar eventjes de Mont Blanc beklom.

Afdaling was ook niet min want we zaten in een sneeuwstorm.

Maar vandaag dus in het zonneke de batterijen opladen voor de vier zware dagen die ons nu wachten.

Vrijdag naar kamp1, zaterdag kamp 2, zondag kamp3 (5900m) en maandag mogelijk naar de top (6962m). En terug naar basiskamp. Wees gerust, we nemen geen risico’s en Mon blijft bij onze zakken. …

dinsdag 5 februari 2008

Zoals afgesproken zijn we hier met topnieuws. Zaterdag vertrokken we gepakt en gezakt naar kamp Canada. (4900m). Zondag vandaar naar kamp Cholera (5900m). Maandag om 4u30 op, na ijzige nacht. Om 6u op weg naar de top, prachtige vergezichten maar concentratie op voeten voorganger…

We rekenen op foto’s van Jef. Hijgen, aanklampen. Na 8 uur zwoegen en afzien staan we samen op de top (6962m).

 

De foto’s en dan terug naar beneden in sneeuwstorm. Woelige nacht in Cholera en vandaag terug naar Plaza de Mulas, 1600m zakken strompelen op het einde waar Mon ons verwelkomt, hij heeft zich niet verveeld. Kleine zucht, we zijn diep moeten gaan om zo hoog te geraken. Opgeven zat er niet in , we hebben de berg een poepje laten ruiken ;-)

En van ruiken gesproken, we permitteren ons nu voor 10 dollar een warme douche. Morgen lange afdaling te voet, 24km en dan nog 3u bus naar Mendoza. Daar mogen we nog drie dagen de luxe proeven van een driesterrenhotel…en niet te vergeten, de Argentijnse biffe de chorizo (wel 800 gr...)

veel groeten aan allen.

 

Op 4 februari stonden drie Dilbekenaren op de top van de Aconcagua (6962 m) in Argentinië, de hoogste top ter wereld, als men Azië buiten beschouwing laat. En vermits het in Azië ook winter is en er daar niemand klom waren zij eventjes de hoogste mensen ter wereld... Gewoonlijk slaagt 1 op 3 erin de top te halen. De drie Dilbekenaren Jef en Patrick Vanderoost en Jan Margot slaagden er alle drie in en haalden dus 3 op 3. Zij deden er 10 dagen over om zo hoog te geraken (zonder hoogteziekte). Zij kregen het niet “hoog in hun bol” maar kunnen sindsdien wel nog beter relativeren.

Gedetailleerd reisverslag volgt, maar hierna toch al de 3 mailtjes die de expeditiegenoten naar het thuisfront stuurden..

5 februari 2008

Zoals afgesproken zijn we hier met topnieuws. Zaterdag vertrokken we gepakt en gezakt naar kamp Canada (4900m) Zondag vandaar naar kamp Cholera (5900m). Maandag op om 4.30u op na ijzige nacht en om 6u op weg naar de top, prachtige vergezichten maar concentratie op voeten voorganger, we rekenen op fotos van jef. Hijgen, aanklampen. Na 8 uur zwoegen en afzien staan we samen op de top 6962m. De fotos en dan terug naar beneden in sneeuwstorm. Woelige nacht in cholera en vandaag terug naar plaza de mulas, 1600m zakken strompelen op het einde waar Mon ons verwelkomt, hij heeft zich niet verveeld.
 
Kleine zucht, we zijn diep moeten gaan om zo hoog te geraken. Opgeven zat er niet in, we hebben de berg een poepje laten ruiken ;-)
En van ruiken gesproken, we permitteren ons nu voor 10 dollar een warme douche. Morgen lange afdaling te voet, 24km en dan nog 3u bus naar Mendoza, daar mogen we nog drie dagen de luxe proeven van een 3sterrenhotel. veel groeten aan allen.

donderdag 31 januari 2008.

Vandaag weer rustdag, gisteren zeer zware dag, we trokken naar kamp1 (4900m) met twintig kilo in de rugzak en verder door naar kamp 2 (5400m). In totaal zowat 6 uur afzien zoals ze nog nooit eerder afzagen. Duizend meter stijgen met gewicht op de schouders... elke stap lijkt wel honderd meter sprint; zelfs van je schoenen vast te knopen raak je buiten adem. Enfin, ze geraakten er. Sterke Jef voorop, Patrick die even doortrok om te testen, Jan die aanklampt. En dan naar beneden waar Mon op ons wachtte. Maar owee plots paniek, "big problem: Fidel went up to camp 1". En inderdaad we treffen hem daar aan in topvorm omringd door mensen en gidsen die hem verwennen. Ja, hij kon het niet laten en kwam ons even tegemoet, "de dinosaurus van de Andes", die dus zomaar eventjes de Mont Blanc beklom. Afdaling was ook niet min want we zaten in een sneeuwstorm. Maar vandaag dus in het zonneke de batterijen opladen voor de vier zware dagen die ons nu wachten. Vrijdag naar kamp1, zaterdag kamp 2, zondag kamp3 (5900m) en maandag mogelijk naar de top 6962m.

En terug naar basiskamp, wees gerust we nemen geen risicos en Mon blijft bij onze zakken. 

29 Januari 2008 
Dankzij satteliettelefoon kunnen we jullie een korte groet toesturen vanuit het basiskamp Plaza de Mulas (4350m). Eergisteren trokken we naar Plaza Francia (4000m) vanuit ons eerste kamp op (3370m). We worden goed verzorgd door Inka.com.arg en onze gids Kalil is een ideale begeleider. Vandaag dus rust en acclimatistiedag na de 9 uur die we gisteren stapten over 18km en 1000m hoogteverschil. Vooral de prestatie van Mon als bijna 72jarige maakte indruk. Er zijn er nog niet veel van zijn leeftijd zo ver geraakt, wat niet betekent dat bij het ook niet voelen. Gelukkig nog geen hoogteziekte. Het is hier zonnig en warm van 10 tot 17u, daarna kil tot zeer koud. De volgende dagen proberen we beetje bij beetje hoogte te winnen eerst tot 4800 morgen dan tot 5400. We komen terug beneden 4300m slapen, kwestie van ons aan te passen. We proberen nog wel eens te mailen. Zo dadelijk trachten we ook een foto te sturen. Alles goed dus hier, maak jullie maar geen zorgen. We denken veel aan jullie allen, heel veel groeten,

Tegenwoordig zetten ze toch wel eender wat op youtube...

In dit geval is het wel grappig dat te vernemen...

En het is ook handig om je af te vragen wie de onbevooroordeelde kijker nu al dan niet gelijk geeft...

Enfin, toch wel een fenomeen, die youtube!

http://www.youtube.com/watch?v=GwWBOsXBfMQ 

 

En daar vertrekken we. Ik beheers me meteen en tracht zeker niet het tempo te volgen van de vele blijkbaar geoefende lopers. Ik moet terugdenken aan de 10 km die ik daags tevoren  rustig kon aanschouwen op de Memorial Van Damme. Indrukwekkend toch hoe snel die mannen lopen, zeker twee keer zo snel als wij!

De Laarbeekse paden kronkelen verder. “Dans 10 m ravitaillement, mademoiselle”, roept een elegante seingever. Ik kijk over mijn schouder en zie dat de jongedame even in kwestie verstrooid was: “Qu’est-ce qu’il dit?” Ik: “Ravitaillement, bevoorrading”, en we moeten allebei lachen en raken aan de praat.

Ze speelt thuis, want woont in de buurt en heeft ook chiroverleden en heeft ook familie in Dilbeek enz…

Ik ben al blij dat ik deze jonge hinde kan bijhouden; want in vorm is ze wel, ook al zegt deze Cindy dat een van haar drie kinderen haar vannacht om 5 uur al uit bed haalde. Ja, amai drie kinderen…

Telkens het omhoog gaat moet ik haar lossen, met een “Zeg maar dat ik afkom he”, maar na een afdaling been ik haar bij, ja soms denkt ze dat ik haar zelfs definitief afschud. Maar daar komt ze dan weer langszij en babbelen we verder. Daar draaien we al de laatste bocht in waar de intussen vrijgekomen seingevers samentroepen: “Allez mademoiselle!”

Cindy kijkt nog even om, wil wat inhouden “uit solidariteit” maar ik doe teken dat het te rap gaat en kom 10 seconden na haar over de streep.

Dan voel ik wel even dat ik iets te snel heb gelopen, maar wat wil je, als je de jeugd wil volgen. In de uitslag zal blijken dat ik maar zes gasten die ouder zijn dan ik moest laten voorgaan, wat toch al niet slecht is…

Enfin, het was een super aangename kennismaking met Ganshoren, prachtige omloop, keurig bewegwijzerd, puike organisatie, gezellige bedoening.

Hier komen we nog terug!De Dilbeekse familie van Cindy zal ik de groeten doen en we zullen deze snelle “mademoiselle” ongetwijfeld nog terugzien op koerskes in de buurt.

Zowel het fietstochtje heen en terug (twee keer 6 km) als de loopkoers werden perfect in kaart gebracht op deze link van maps.google.com : je kan hier mijn fietstochtje perfect volgen en de loopkoers in alle detail, zelf inzoemen kan...

• De organisatoren hadden het over “10 km”, bij mij  stond 9,54 km op de teller.
• Het hoogste punt lag op 110 m, het laagste op 25 m boven de zeespiegel
• Door het vele klimmen en dalen stegen we in totaal 456 m en we daalden 473 m…
• Het snelste liep ik in de afdaling:  19,8 km/u
• Gemiddeld bedroeg mijn snelheid 11,23 km/u
• Gemiddelde hartslag was 161/min, hoogste was 175/min…

1.Laurent Recour            0:34:53     16,69 km/u

79Cindy Van Malder       0:51:20     11,34 km/u (= 8ste op 31 dames)

80.Jan Margot                 0:51:31     11,30 km/u (=8ste op 15 Vet2)

110.Mart Saels              0:57:07       10,19km/u      
125.        125.Pieter Roekaerts    1:01:13          9,51 km/u

Jan Margot (Dilbeek)

 

En vanavond op de fiets, op terugweg van een vergadering zal ik zachtjes voor mij uit neuriën, misschien, "als naast mij de velen marsjeren", en ook "zing zing de wereld wordt een marktplein", en "daal nu bij het zinken" .

Zaterdag 5 september hielden we met CD&V/N-VA/DNA! een geslaagde karteldag in Gooik.

Tussen de interessante gesprekken door was er tijd voor een mooie wandeling, onder leiding van onze ervaren gids Marcel Leuwers.

Hier heft hij het lied "asdamme" aan: "Asdamme toffe jongens zijn dat mogen ze wé-éte, daarom komen wij... daarom komen wij (bis), ... overal (bis) etc..."

Een lied dat perfect de sfeer van de dag weergaf...

Verslaggeving volgt...

Sinds de Zavelenborreloop einde juli had ik mijn loopschoenen maar 1 keer aangebonden, nl. op wijkvakantie in Kroatië, en wel in gezelschap van jong talent: 8 km vroeg in de ochtend (voor de hitte), op het tempo van ons achttienjarige buurmeisje Yenthe Crauwels! Voorwaar jong talent: ze behaalde deze zomer de derde plaats in de categoeir "F20" in de bergmarathon van Zermatt (zie trouwens haar verslag http://hpee.spaces.live.com/blog/cns!495B0DED01DCD459!9279.entry), werd in augustus en Belgisch juniorkampioene berglopen en prijkt aan de leiding in het juniorklassement van de Challenge Delhalle. En dat ze in Dinant bevestigde blijkt in het klassement).

Maar terzake nu…(tussen de regels begrijpt een verstandig lezer alvast dat de conditie beneden alles lag, maar dat zal verderop blijken, men weze gewaarschuwd).

Ik was traditiegetrouw weer met bus en trein naar Dinant afgezakt en volgdens www.nmbs.be zou ik een kwartiertje over hebben om me naar het Casino te begeven (1,1 km) alwaar we enkel chip (+nummer) moesten oppikken en dan in de bus springen die ons naar Houyet zou voeren.Bleek nu toch wel dat de trein wegens werken bijna een kwartier vertraging had! We zetten het dus op een lopen, alsof ons leven ervan afhing, mzet nog twee andere trein-lopers in ons kielzog.Buiten adem kwamen we aan waar men ons eerst zegde:'Trop tard, les bus sont partis!".

Als rustige rots in de branding stelde duivel-doet-al-organisator Paul Willemet (in hoogsteigen persoon) ons voor om ons mee te nemen naar de start, heel sympa. Maar een van zijn secondanten hij toch nog een (bomvolle) bus had tegengehouden, waar we ons na nogmaals een spurtje konden binnenwurmen. Zo viel alles in zijn plooi. Was wel al flink buiten adem, maar kom: zo snel als die "opwarming" zou ik tijdens de koers toch niet lopen!...

Het was zonnig maar niet te warm, kortom, een lekker loopweer. De vrienden uit Genk waren er dit jaar niet, want ze waren nog eens terug naar Congo…Ik zag in de verte Nico, maar hij zag mij niet, ik zag wel even Stefan, in topvorm dat zag ik meteen, en daar botste ik ook op Yenthe en haar coach Herman.

Nog even aan de toi-toi-hokjes aangeschoven en dan naar de startruimte, ver achteraan dit keer, want niet gehaast. Emiel stond naast mij, en ook hij kwam vooral om te genieten (!) van de tocht, die dit jaar een km langer zou zijn: geen tijdelijke brug over de Lesse na km 13 maar nog een keer in een klim de de vallei uit, het privé-domein van Walzin in.

Daar klinkt het startschot. Ik zie voor me uit oud-collega José lopen, amai die loopt goed sinds zijn "BEST"-afscheid…Na een minuutje lopen we het "chip-tapijt" over en houden er meteen stevig de pas in, even bergaf en dan de Lesse over. Maar daar is het vettig en modderig en er is al een flessenhals die ons noopt even te stoppen en te wandelen tot de sliert zijn weg vindt langsheen de Lesse, die inderdaad heel hoog staat en vele kajakkers gelokt heeft, waarvan we er onderweg inderdaad een par zullen zien knoeien…

We slalommen wat tussen de plassen, en lopen dan rechtdoor , de vettige grond onder onze schoenen wegduwend. Het gaat nog gezwind, al voel ik dat ik blij zal zijn even te kunnen stappen tijdens de steile beklimming van Clinchamps. Hijgend bewegen we ons bijna kruipend naar boven, tussen de wortels wegglijdend soms. Daar doemt doorheen het gebladerte reeds de lucht, dus daarboven zijn we er, is het ergste geleden.

Eens boven zetten de meesten het meteen weer op een lopen. Ik moet iets langer stappen dan anders maar dan gaat het weer lopend. Nog wat naar beneden, weer beetje omhoog en het landschap weer even mooi en indrukwekkend als altijd. Zo ver je zien kan slingert zich de sliert lopers doorheen het panorama. Na km 5 heb ik al 32 minuten op de teller staan. De afdaling waar we al jaren lange benen maken en voor ons en achter ons ooit hoorden roepen 'attention un fou" gaat wel snel, maar we smijten ons toch niet zo roekeloos naar beneden als naar gewoonte, want we voelen dat de benen iets minder sterk staan. We houden wel onze positie, maar sneller dan 6 min per km halen we niet. We voelen weinig 'jus' in de benen en de maag knort wat. Te weinig gegeten?...Ben bijna blij dat er weer een flessenhals opdoemt, als duurt het dit keer wel heel lang, wel 7 minuten eer ik de "trappen" naar Gendron heb overbrugd.

Dan loopt het lekker vlak naast de Lesse naar de brug van Gendron, nu zitten er toch al 9 km op, maar het weegt... Even verder is er bevoorrading. Ik neem zowel suikerwater als en kwartje van een sinaasappel en ook een stuk banaan, en giet er flink wat water na. Ziezo, dat zal misschien helpen.

Na 13 km "mogen" we het domein van Walzin in, dat betekent de vallei uit en steil. Zoals vele anderen doe ik dat al stappend. Het landschap is gelukkig mooi, met prachtige vergezichten. Maag rommelt wat, ik moet even tegen een boom leunen als Email me voorbijkomt die bezorgd omkijkt, maar het is al ok en ik gooi er weer wat wat draf in. Ha, daar gaat het weer naar beneden, en met "middellange" benen haal ik Miel weer bij, en over mijn schouder momple ik wat antwoord aan onze loopmakker, die beneden wel weer zal aansluiten, zo denk ik.

Maar ik vind nu wel tweede adem en zal in rustig tempo tot aan de aankomst nog zeker 30 lopers "oprapen"...

De douche werkt verkwikkend en dan een glas Leffe opgepikt. Ik bots nog op Yenthe die zich opmaakt voor het podium.Ze geeft me meteen een "lesje" mee: "Trainen he Jan, trainen!", en dat zal ik toch stilaan moeten proberen… Nooit te oud om te leren he.

Ik wandel naar de trein, koop wat proviand in het winkeltje aan het station en vlij me neer in eerste klasse.

Het was afzien, maar puike organisatie, en toch ook flink genieten: , van het landschap, van de sfeer, en van de vermoeidheid... Tot volgend jaar!

De uitslag vonden we hier www.archathle.be - 22 km (802 aankomsten) (+ 280 aankomsten voor de 13 km)

1. Christian Nemeth (36j.) 1:16:13

104. Michael Collier (46j) 1:40:09

111. Stefan Leus (40j) 1:40:47 

245. Yenthe Crauwels (18j) 1:51:09 (eerste bij de beloften v)

273. José Demoulin (61j) 1:53:00 

333. Herman Peetermans (57j) 1:56:24 

629. Jan Margot (52j) 2:19:23 (117de op 153 Veteranen 2)

683. Emile Van Popering (54j) 2:24:02

793. Nico Tobbackx (48j) 2:50:37 (danke voor de foto's!, zie hoger)

En nu tracht ik 'op te bouwen" naar de jogging van Dilbeek (7 oktober).

Overzicht van 9 deelnames Dinant 21 km:

1999 1:51:49 (413de op 687)

2000 1:56:42 (487ste op 870) 

2001 1:54:56 (284de op 800) 

2002 1:51:26 (270ste op 529) 

2003 1:46:06 (208ste op 474)

2004 (25km) 2:14:22 (221ste op 422)

2005 1:50:48 (347ste op 700) 

2006 (23km) 2:27:54 (546ste op 674) 

2007 (22 km) 2:19:23 (629ste op 802)

Enkele weken geleden vierden we het gouden priesterjubileum van onze nonkel pater:

TOON MARGOT (Brugge °1933), lid van de missiecongregatie van SCHEUT, en sinds 1958 missionaris in Himeji, Japan vierde op 5 augustus zijn jubileum met een dankmis in de Sint-Salvators-kathedraal, waar hij vijftig jaar eerder, op 4 augustus 1957 priester werd gewijd en er zijn eerste dankmis opdroeg.
Het werd een hele mooie viering samen met de parochiegemeenschap en de familie en een vijftigtal Japanse vrienden.

Heel ontroerend was ook de zang door de Japanse vrienden, die de aanwezigen het gevoel gaf dat de wereldkerk leeft.

De Japanners wezen nadien graag de weg naar de receptie in Oud-Sint-Jan.
Burgemeester Moenaert was er graag van "de partij".
Dat gold ook voor de oud-studenten van nonkel Toon's retorika. Een goed jaar, dat was het!

  Op 22 julivoor de elfde keer naar Oostende gespoord voor de 10 km (9,6km!). Als ik uit de trein stap is het een ware zondvloed. Ik neem bus 50 om nog even op bezoek te gaan bij tante Cecile en nonkel René. Een half uurke later is het tijd om fluks naar de paardenstallen te stappen. Het zonneke schijnt intussen weer, de lucht is lekker fris, met veel zuurstof. En dat is maar goed ook, want ik heb 10 dagen niet meer gelopen, voel me eerder loom…Ik zie hoe collega’s Koen, Carole en Laurent warm lopen, maar heb geen tijd om hun aandacht te trekken. Het omkleden gaat snel, het in bewaring geven van de sportzak lukt ook vlot en dan kan ik rijtje schuiven aan de “oki-doki’s” om nog wat ballast af te gooien. Ik stel vast dat een Gella, jaja, de Olympische kampioene voor mij aanschuift. Ja, ook gouden medaillewinnaars zijn maar mensen he. Toch sympathiek dat zij zich niet te goed voelt om gewoon met het voetvolk mee te lopen.Ik rep me vervolgens naar de startzone, en in het kielzog van een groepje probeer ik zo veel mogelijk vooraan te geraken, zonder te drummen, ja zelfs zonder mensen aan te raken.Een kwartier voor de start sta ik in de schaduw van gebladerte, en volg discreet de gesprekken van groepjes lopers om me heen. Ze hebben er duidelijk zin in. Net voor het startschot zie ik dat Carole en Laurent niet zo ver voor me uit in de massa staan; wel te ver om hun te kunnen roepen. Koen zal wel bij de snelle starters staan.Daar knalt het schot. Een kleine minuut later loop ik onder de startboog door. Eerst gaat het lichtjes naar beneden naar de 'bosjes'. Ik ben snel ter hoogte van Carole, zoals steeds verdiept in haar walkman. Even verder kan ik ook Laurent groeten. Ik kies niet het hazenpad, wel het voetpad, waar het iets beter vlot. Maar heel lekker loopt het niet, het voelt alsof ik loden voeten heb. Na 16 minuten komen we aan de eerste bevoorrading, aan het station (km 3). Een slok, en de rest over hoofd en hals gegutst. Door een haag mensen lopen we langs de viskraampjes naar het “zeitje” toe. Een brassband houdt er de moed in en even verder zwenken we weer van de dijk weg. De tram rijdt traag langs ons heen. Het blijft harken en ik vraag me af hoe lang het zal duren eer Carole me bijhaalt. En daar is het zover: ter hoogte van km 6 zie ik in een ooghoek dat het zover is. Ben ik nu echt zo traag, of is zij zo snel? … Niets wijst erop dat ze me in de mot heeft (of wil ze me juist stiekem langs de ander kant van de straat voorbijgaan?). Ik glip tussen een paar “trage pieten” door en draai de kraan eens goed open. De versnelling lukt aardig en het is weer zoals gewoonlijk: eens de eerste 6 km achter de rug lukt het beter, ik vind tweede adem en ik voel –zelfs zonder omkijken- dat Carole moet lossen.Daar draaien we weer de dijk op. Mensen in bikini kijken ons toe, ook wel mansvolk met dikke behaarde buik boven bermuda en schoenen met lange sokken. Kinderen met ijsjes. ‘Billenkarren’ moeten noodgedwongen wachten. Even blik langsheen de zee, de blauwe lucht die overgaat in lichtblauw van de zeelijn, bijna onzichtbaar, met hier en daar een scheepje in de baren. Het doet me denken aan schilderijen van Van Saene. Mijmeren over eb en vloed, komen en gaan…Het lopen gaat nu wel, al zit een echte versnelling er niet meer in. In de verte zie ik de aankomst. 80 meter voor de eindmeet staat daar al warempel Koen, die me fris als een hoentje (heeft die al gedoucht?) toeroept: “komaan Jan, nog een spurtje”. Dat pers ik er uit, en loop binnen in 47:18, bijna anderhalve minuut trager dan vorig jaar. Wel nog in de eerste helft van het steeds grotere deelnemersveld. Ik loop meteen door naar de stallen, want ik “moet nodig”. De heerlijke douche frist lekker op en ik spring op de bus die me net op tijd aflevert voor de gekoelde trein naar huis. Pas later zal ik vaststellen dat Carole me flink op de hielen zat. Amper 12 seconden had ik over. Zij is zomaar eventjes 4 minuten sneller dan vorig jaar. En dat op puur talent (+ training) (+ook natuurlijke voedingssupplementen???)… Laurent voelde in zijn nek ook de adem van een steeds snellere Judith. Maar kampioen is uiteraard Koen. Zéér selectieve uitslag: (zie ook www.running.be ) 83    Koen Tackx  0:36:24 (1:15 sneller dan 2 jaar geleden!)679  GELLA   VANDECAVEYE    0:45:56 (6:34 sneller dan vorig jaar!)806  JAN     MARGOT                    0:47:18 (1:27 trager dan vorig jaar!)827    CAROLE  LAMARQUE        0:47:30 (4 minuten sneller dan vorig jaar!)       1340    Laurent Claus                         0:53:021522     Judith Regent                             0:55:38 Er waren bijna 300 deelnemers meer dan vorig jaar: 1908.

Van 4 tot 15 augustus vertoefden we met 37 reizigers van Groen Treeske in Valbandon, een dorpje in de buurt van Pula, in Istrië (Kroatië). De jongste deelnemer was 4, de oudste 70 jaar ouder...

We toefden er vlak bij de Adriatische zee en maakten menig boottochtje: eens naar een onbewoond eiland, waar we zwommen, bootjes knutselden, barbecue hielden, volley en petanque speelden.

Een ander eiland dat we bezochten was Brijuni, het vroeger buitenverblijf van President Tito, die er tegen de 100 staatshoofden en regeringsleiders ontving in de periode van de koude oorlog, toen hij samen met Nasser (Egypte) en Kekkonen (Finland) de beweging van de niet-gebonden landen opstartte. De dieren die hij toen ten geschenke kreeg zijn ofwel opgezet of lopen rond in het safaripark dat we konden bezoeken.
De Cadillac van Tito was ook een bezienswaardigheid voro groot en klein.

En een frisse duik in volle zee, vanop de boot, stond ook op het programma. Sommigen bleven wel aan boord, nippend van de grappa die de kapitein serveerde...

De jongeren leerden ook nog windsurfen en er waren drie verjaardagsfeestjes.

We bezochten ook de Sloveense grotten van Postojna (op de terugreis) en het prachtige natuurpark Plivice met de betoverende watervallen.

We hebben toen wel heel veel water zien "vallen" : een enorme zondvloed maakte ons nat tot op ons vel...

Onderweg naar ons vakantiehuis kreeg de bus die dag ook nog motorpech zodat Groen Treeske bijna twee uur op de pechstrook van de autoweg moest wachten op een vervangbus... Maar ondanks de dreigende wolken had zelfs dit incident geen vat op de positieve geest die de hele tiendaagse heerste...

En de beelden van het natuurpark bleven op ons netvlies gebrand. 

Maar vooral de herinnering aan het fijne samenzijn zal ons bijblijven, nog vele jaren. Een inspiratiebron met energie voor het nieuwe werkjaar...

http://weblogs.nrc.nl/weblog/youp/2007/08/11/droomzomers-5/

Half mei stond “dorpsgenote” Marjolein De Bruycker op het dak van de wereld. Ze is de derde Belgische die de top van de Mount Everest bereikte.

Haar verhaal is te lezen en te bekijken op haar blogspot, met supermooie foto’s en beklijvende teksten.

Als je ze leest is het alsof je het avontuur zelf mee beleeft. Ze heeft met haar prestiatie bovendien een mooie som vergaard voor Artsen Zonder Grenzen. Chapeau!…

 

Marjolein was op zaterdag 7 juli ook een uur aan het woord op Klara, in “Verne”. In dit programma vertellen reizigers van nu over reizigers van toen. Ze vergelijkt haar ervaringen met die van de Nederlandse bergbeklimster Jeanne Immink die anderhalve eeuw geleden de Alpen verkende. Je kan de uitzending hier herbeluisteren:

http://www.klara.be/html/fs_kalender_XP.html

Wel terugkoppelen naar de datum van 07/07/07, en dan op het luidsprekertje naar “Verne” (13.10u) klikken.

 

Brugse metten (16,9 km)

De Brugse Metten, zo voelde het bij de vroegere edities als we op zondagochtend door de verlaten straten van Brugge naar het Belfort trokken om er ons om te kleden en vervolgens op de markt te vertrekken, langs de Dyver, Gruuthuuse binnen en dan langs smalle steegjes naar de wallen. Dit jaar was het vertrek niet meer ’s ochtends, maar wel in de late namiddag.

Om te lopen was het in alle geval beter te doen dan vorig jaar, toen we bijna bezweken onder de hitte en de 16,9 km aflegden in de onnoemelijk zwakke tijd van 1:34.

Dit jaar waren er ook meer deelnemers aan de start, meer dan 1200 volgens de omroeper, maar dat zal wel overdreven zijn, als je weet dat er maar 830 aankwamen. (of telde hij die van de marathon erbij?).

Ik ben maar net op tijd voor die start trouwens, klim nog even over de nadaraflsuting op een kalm plekje, en daar geeft burgemeester Moenaert al het startschot.

Even wringen om langsheen trage “ga-lopers” te maneuvreren en niet getreuzeld aan Gruuthuuze.  Daar draaien we de stadspoort al uit en lopen langs de vaart, richting Oostkamp. Het lopen kan nu beginnen. We zijn 2 km bezig en ik zie dat we al 11 minuten onderweg zijn. En toch voelt het of ik te snel gestart ben. Ik temper wat.

Het weer is lekker: niet te warm, een zacht briesje en een flauw zonnetje. De vaart ligt er rustig bij, in het begin lagen er nog wat boten, verderop ligt het water er verlaten bij, mooi omzoomd met hoge bomen en groene weiden. Eendjes kwaken, mussen tsjilpen, zwaluwen kwetteren. In de weide rechts van ons wisselen veulens en vaarzen mekaar af als kauwende supporters.

Ginds in de verte zie ik de lange sliert lopen, de koplopers zijn al aan de horizon verdwenen. Aan de draaibrug steken we over, en wat verder zwenken we naar rechts, even de spoorweg onder, lekker bergaf. Net als we de tunnel induiken dendert een TGV voorbij. Nu gaat het verder doorheen een woonwijk waar de straatbewoners op stoelen zitten te buurten en niet zuinig zijn met de aanmoedigingen.

We draaien een kasteelpoort binnen en mogen even op privé domein lopen om even later een lang stuk grindweg te betreden, de laatste rechte lijn naar het Centrum van Ooskamp. We zitten al halfweg en hier en daar “raap” ik er al een paar op die me daarstraks overmoedig voorbijliepen. Nu komen we op het laatste stuk van de marathon. Die mensen zijn gelijktijdig met ons vertrokken in Kortrijk, maar ons inhalen zal toch geen een. We zijn immers al halfweg, en nu kom ik in het goede ritme. Steeds vlotter draaien de beentjes en er blijft nog marge.

Eén helling is er, en daar vallen ze als vliegen: de aanloop van een brug over de autosnelweg. Bovenaan laten we ons eens goed naar beneden rollen en halen meerdere uitgebluste snelle starters in.

De klanken van het Cactusfestival zijn al snel weer hoorbaar als we weer een stuk langsheen de vaart lopen. We zien in de verte al de Brugse skyline met torens. Daar komen we straks weer aan. Brugge binnenlopend kost het ons geen moeite om nog een tandje bij te steken, Daar zijn we al op de Vismarkt, zonder vis maar met visgeur en nog twee man inhalen en gezwind de Brug opdraaien, na 1:21:22  op de 301ste stek (op 830 aankomsten), of bijna een kwartier sneller dan vorig jaar, op die hete zomerdag…

Ik neem meteen bus en trein huiswaarts en wacht dus niet op collega Judith. Later zal blijken dat deze jongedame een fenomenale progressie maakt: ze loopt nog maar pas, liep in Knokke de 10 km(1:05), als training voor de 20 van Brussel (die ze liep in 2:31). Vandaag doet ze de 16,9 km in 1:43:03 en is daarmee 729^ste op 830 aankomsten. Voorwaar een snelle! (en zoals je kan zien op de foto’s, alles met de glimlach…) (www.running.be)

======================================

The Classic, tussen sputterende pensen en schuimende pinten (10 km Tessenderlo)

Maandagavond na kantoortijd op trein naar Diest gesprongen en vandaar bus 299 naar Looi kermis, keurig op tijd voor 9^de deelname aan de "Classic" in Tessenderlo. 10 km stratenloop, de koers met de meeste toeschouwers: wel 30.000! Die moesten eerste wel een stortbui trotseren. De lopers schuilden overal waar dat kon, ook in de hangar waar men zijn sportzak in bewaring kon geven. Voor de ingang vormde zich een immense plas, zodat je slechts langs een smalle strook met droge voeten binnen en buiten kon. De vrienden uit Genk (Mia, Guy, Pieter), waarmee ik traditiegetrouw heb afgesproken hebben zelfs moeite om binnen te geraken…

Ik begeef me alvast naar de start en neem meteen voorsprong… Ik kan postvatten halfweg het deelnemersveld, zij zullen helemaal achterin de massa mogen vertrekken….

De koers zelf

Daar klinkt het startschot! Langzaam stappend komen we op gang. Als ik onder de opgeblazen startboog wandel is er ruim een minuut voorbij.

Na een halve km voel ik plots een arm op mijn schouders: het is Gerry, die even moed opklopt om meteen door te trekken. Hij kijkt nog even om, zeggende dat hij achteraan moest beginnen, en voor ik iets kan antwoorden zie ik hem al niet meer lopen; ik speur de massa voor me af, mar Gerry heeft zich er al doorheen geslalomd. Die zal ik pas terugzien na de aankomst, waar hij rustig staat te lachen, niet eens buiten adem. “Ja, die koers hier heeft wel iets”, zal hij zeggen…

Ik volg dus andere mikpunten gevolgd, en pas op: zich tussen die metersdikke rijen toeschouwers een weg banen met al die recreatielopers, het is niet evident. Het parcours is weer vernieuwd, maar er blijft veel bochtenwerk en smalle straten, zodat het even duurt voor er echt beweging in komt. Voor de rest inderdaad "klassiek": twee rondjes doorheen het feestgewoel, met massa's volk langs de baan. Heel het dorp in feest, mensen uit ramen, tuinfeestjes met barbecue en parasol langsheen het traject, stoelen op het voetpad…

Twee keer langs de kermis, met botsautokesklanken en pruttelende pensen in walmende kramen. De tweede ronde begint het bij velen te sputteren, en op de enige helling naar omhoog lijken er velen ter plaatse te trappelen. De licht hellende afdaling geeft me vleugels. Weinig lucht in die sportzaal waar we traditiegetrouw twee keer doorheen lopen, tussen het podium (met fanfaremuziek) en de tribune. De laatste ronde op de tartanpiste nog even doorgetrokken en onze tweedaagse zat erop.

Selectieve uitslag:

Uw dienaar klokt af als 968ste (op 2604 aankomsten) in 48:48, of bijna een minuut sneller dan vorig jaar.

Guy was nog goed genaderd: hij wordt 1164ste in 50:33.

Mia loopt klokvast binnen in iets meer dan een uur, 1:03:54 (als je het tijdverlies aan de start in mindering brengt in exact één uur). Ze laat trouwens nog bijna 300 lopers achter zich.

Pieter is natuurlijk de strafste Limburger: 670ste in 46:04.

In het klassement vind ik Tom Van den berghe terug, waar we ooit de Elbrus mee beklommen: hij zit in vorm: 469^ste in 43:54.

Meer vooraan scoort Patrick Vankrunkelsven (170^ste in 39:19), ook al moet hij 10 minuten prijs geven op winnaar Willem Van hoof.

Onze kampioen is natuurlijk Gerry Braes, die 185^ste werd, in 39:35. Je moet het maar doen, zo vertrekkend vanuit de achterhoed! Chapeau.

Zijn vriendin Gerd Brems liep rustig los : 51:10.

Slot

Na de douche meteen met bus-trein-bus naar Dilbeek alwaar ik zo rond  0.30 u aankom. Even later vallen de oogjes dicht in een verkwikkende nachtrust...

Selectieve agenda:

Zondag 22/7 : Oostende (10 km)

Zaterdag 28/7: Zavelenborreloop in Overijse (13 km).

Vorige week zondag, 24 juni.

Met bus en trein naar Sint-Joris-Weert, dat ging vlot: op minder dan twee uur wandel ik naar de Kluis. Wel raar dat ik de enige ben die uit de trein stap.

We schrijven zondag 10 juni. Onze Weense vriendin Susanne is op bezoek. Waar is de tijd!In 1981 studeerden we samen twee maanden aan de Wolfgangsee, en als we 's namiddags vrij waren konden we roeien, surfen, zwemmen, of ... lopen...
Ik koos af en toe voor het laatste; Susanne & co verkozen te zonnen, en vonden het zelfs raar: wat had je nu aan lopen?!
Een paar jaar terug, rond haar 40-ste kreeg ze de smaak te pakken en een paar jaar later liep ze haar eerste marathon in 3;27u! Als die eerder begonnen was hadden we er nog van gehoord!
En nu ze in Dilbeek was zouden we een fietstochtje combineren met een loopkoers. Met rammelende fiets volgt ze me doorheen het heuvelachtige Pajottenland. We houden af en toe halt bij een Bruegelreproductie. Het valt op dat veel van de schilderijen in Wenen hangen...

Even halt houden in de Watermolen van Pede, waar drie molenaars ons even een demo geven, en na een korte blik op de tofe kunsttentoonstelling peddelen we weer richting Vlezenbeek, waar we maar net op tijd aankomen: net na ons sluiten ze de inschrijvingen af.
Heel snel zet ik me nog in looptenue, vertrouw sportzak toe aan vriendelijke toogmadam en we snellen naar de start. We zien nog schepen Martin, die ik voorstel aan de Oostenrijkse loopster,die een internatonale dimensie zal geven aan de Vlezenbekse aarbeienjogging.Er staat wel 650 man aan de start, waarvan er 325 voor de 7 km. Wij kiezen voor de 14 km.
Daar weerklinkt het startschot en de massa stuift weg, 60 meter bergaf en dan een lange helling van zowat een km. Ik zie Susanne voor me uit lopen, amai, die geeft er wel een lap op! Ik mag haar niet uit het oog verliezen en versnel dus ook wat. Oef, we zijn boven en de massa zwenkt naar rechts. Het gaat nu bergafwaarts en ik haal mijn "haas" bij en doe er eenschapje bovenop dooor niet zomaar langszij te blijven maar meteen wat gas bij te geven. Daar zwaaien we een smalle veldweg in waar de lange sliert zich door het landschap slingert. Hier kan j niet meer inhalen dus ik kom even op adem en dan komen we op een kasseistrook waar ik ook grote passen maak en bij de drankbevoorrading een bekertje meegris, enkele slokken neem en het dan over mijn gloeiende hoofd plets. Zo, de eerste ronde zit er op (32 minuten).Daarmee zou ik bij de 70 eerste zijn. Maar wij zitten nu weer op de helling. Ik verwacht Susanne nu elk ogenblik maar ze daagt niet op. Aan de veldweg kijk ik evebn over de schouder en ik zie haar op zowat 60 meter aanklampen. Maar die snelle start hangt tocn niet in de kleren, en ik loop verder in strak tempo, ogenschijnlijk gezwind, maar in feite voel ik dat 14 km volstaan voor vandaag. Er zullen 82 lopers de 21 km rondmaken, waarvan schepen Martin uiteraard, die met 2:04 het langst in beeld zal zijn.  Maar we dwalen af, want wij zijn er zelf nog niet.Maar wel bijna. Gelukkig loopt de laatse km naar beneden: ik maak lange benen, doe er op de laatste kasseistrook nog een flinke schep bij en loop als 48ste op 125 binnen, in 1:05:16 (12,87 km/u). Susanne komt een minuut later als 50ste over de streep,als derde dame nota bene! Nog nahijgend nemen we het bakje aardbeien in ontvangst. Mmmm, die smaken! En dan springen we de fiets op want we moeten nog 9 km bergop fietsen,en na de douche brengen we Susanne naar de luchthaven. Ja, es war ganz schön mal zusammen zu laufen!...
En dat is intussen tien dagen geleden...
De volgende keer dat we ergens aan de start verschijnen is zaterdag in het meerdaalwoud.
Benieuwd of het weekje Zwitserland dat nu beizg is ons zal helpen...

We schrijven zondag 10 juni. Onze Weense vriendin Susanne is op bezoek. Waar is de tijd!In 1981 studeerden we samen twee maanden aan de Wolfgangsee, en als we 's namiddags vrij waren konden we roeien, surfen, zwemmen, of ... lopen...
Ik koos af en toe voor het laatste; Susanne & co verkozen te zonnen, en vonden het zelfs raar: wat had je nu aan lopen?!
Een paar jaar terug, rond haar 40-ste kreeg ze de smaak te pakken en een paar jaar later liep ze haar eerste marathon in 3;27u! Als die eerder begonnen was hadden we er nog van gehoord!
En nu ze in Dilbeek was zouden we een fietstochtje combineren met een loopkoers. Met rammelende fiets volgt ze me doorheen het heuvelachtige Pajottenland. We houden af en toe halt bij een Bruegelreproductie. Het valt op dat veel van de schilderijen in Wenen hangen...

Even halt houden in de Watermolen van Pede, waar drie molenaars ons even een demo geven, en na een korte blik op de tofe kunsttentoonstelling peddelen we weer richting Vlezenbeek, waar we maar net op tijd aankomen: net na ons sluiten ze de inschrijvingen af.
Heel snel zet ik me nog in looptenue, vertrouw sportzak toe aan vriendelijke toogmadam en we snellen naar de start. We zien nog schepen Martin, die ik voorstel aan de Oostenrijkse loopster,die een internatonale dimensie zal geven aan de Vlezenbekse aarbeienjogging.Er staat wel 650 man aan de start, waarvan er 325 voor de 7 km. Wij kiezen voor de 14 km.
Daar weerklinkt het startschot en de massa stuift weg, 60 meter bergaf en dan een lange helling van zowat een km. Ik zie Susanne voor me uit lopen, amai, die geeft er wel een lap op! Ik mag haar niet uit het oog verliezen en versnel dus ook wat. Oef, we zijn boven en de massa zwenkt naar rechts. Het gaat nu bergafwaarts en ik haal mijn "haas" bij en doe er eenschapje bovenop dooor niet zomaar langszij te blijven maar meteen wat gas bij te geven. Daar zwaaien we een smalle veldweg in waar de lange sliert zich door het landschap slingert. Hier kan j niet meer inhalen dus ik kom even op adem en dan komen we op een kasseistrook waar ik ook grote passen maak en bij de drankbevoorrading een bekertje meegris, enkele slokken neem en het dan over mijn gloeiende hoofd plets. Zo, de eerste ronde zit er op (32 minuten).Daarmee zou ik bij de 70 eerste zijn. Maar wij zitten nu weer op de helling. Ik verwacht Susanne nu elk ogenblik maar ze daagt niet op. Aan de veldweg kijk ik evebn over de schouder en ik zie haar op zowat 60 meter aanklampen. Maar die snelle start hangt tocn niet in de kleren, en ik loop verder in strak tempo, ogenschijnlijk gezwind, maar in feite voel ik dat 14 km volstaan voor vandaag. Er zullen 82 lopers de 21 km rondmaken, waarvan schepen Martin uiteraard, die met 2:04 het langst in beeld zal zijn.  Maar we dwalen af, want wij zijn er zelf nog niet.Maar wel bijna. Gelukkig loopt de laatse km naar beneden: ik maak lange benen, doe er op de laatste kasseistrook nog een flinke schep bij en loop als 48ste op 125 binnen, in 1:05:16 (12,87 km/u). Susanne komt een minuut later als 50ste over de streep,als derde dame nota bene! Nog nahijgend nemen we het bakje aardbeien in ontvangst. Mmmm, die smaken! En dan springen we de fiets op want we moeten nog 9 km bergop fietsen,en na de douche brengen we Susanne naar de luchthaven. Ja, es war ganz schön mal zusammen zu laufen!...
En dat is intussen tien dagen geleden...
De volgende keer dat we ergens aan de start verschijnen is zaterdag in het meerdaalwoud.
Benieuwd of het weekje Zwitserland dat nu beizg is ons zal helpen...

http://www.wambeekjogging.be/

Vandaag namen we op het middaguur even de tijd om samen met het Actieplatform Palestina (Vlaamse NGO’s en solidariteitsorganisaties) even stil te staan bij 40 jaar bezetting. Het platform, dat ijvert voor vrede in Israël en Palestina, wilde met deze symbolische actie aan het Schumanplein aan de beleidsmakers zeggen : `Veertig jaar is genoeg!'.

Toen ik in de herfst van vorig jaar deel mocht uitmaken van de Vredespelgrimage van Broederlijk Delen en Pax Christi kon ik het met eigen ogen vaststellen: Veertig jaar na de start van Israëls bezetting van de Palestijnse gebieden is de situatie slechter dan ooit.  

Met veertig mannen en vrouwen, gekleed in witte pakken, lieten we foto’s zien over het leven  en de dagelijkse realiteit onder de bezetting in de Palestijnse gebieden: checkpoints, pasjescontroles, nederzettingen, vluchtelingen, de Muur, het geweld van het Israëlische leger, maar ook vredesacties.

 

Maar we moeten blijven  ijveren voor een rechtvaardige en duurzame vrede in Israël en de Palestijnse gebieden. De eerste voorwaarde hiervoor is het einde van Israëls bezetting en een ommekeer van zijn ernstige schendingen van het internationaal recht. Zo kan ook de spiraal van geweld eindelijk doorbroken worden en kan de dialoog het winnen op haat en wraak.

 

Leila Shahid, vertegenwoordigster van de PLO in Brussel benadrukte in een korte toespraak, dat de tweestatenoplossing de beste uitkomst is voor zowel het Palestijnse als het Israëlische volk. Op het einde van de actie liet ze veertig witte duiven vrij. “Ik hoop dat deze witte duiven een teken van hoop en vrede mogen zijn voor het Palestijnse volk.”

 

 Meer info: www.40jaarbezetting.be 

Hemelvaartdag in zomers Gent (10,4 km)

Op donderdag 17 mei bereik ik zeer vlot met trein en Lijn het Gentse Sint-Pietersplein. Voor de start een merkwaardige ontmoeting tussen de “Toi-Toi”-toiletten (je weet wel, van die mens die een “gat in de markt” vond) en de mobiele Liekens-urinoirs voor rechtstaande plassers), waarbij ik in het midden laat of de fabrikant banden heeft met de gelijknamige Goedele (ja die van o.m. de boeken).

Strategisch opgesteld tussen beide ‘installaties’ staat daar niemand minder dan de heer Thuybens, staatssecretaris voor Overheidsbedrijven, Bruno voor de vrienden. “Dag mijnheer de Minister”, zo beantwoord ik zijn handdruk, “u heeft zich wel strategisch opgesteld” , in een poging hem te doen lachen. Merkwaardig genoeg herkent hij me, en stopt me een verkiezingskaartje toe: “Zijt gij van hier?”, en hoewel ik niet voor hem kan stemmen neemt hij toch tijd om het in woord en wederwoord over Belgacom te hebben. Omwille van die openheid is mijn “alle succes gewenst!” zelfs gemeend.

Maar kom, we dwalen af, we waren in Gent om te lopen, nietwaar, op de 25^ste editie van de Stadsloop.

Ik geef sportzak in bewaring, schuifel naar voren en sta tien minuten voor de start in de dampende massa, klaar voor wat komen gaat, voor de 10^de keer neem ik hier deel.

Met tien minuten vertraging wordt de bende op gang geschoten: “meer dan 4000” volgens de mircoman, maar aan de aankomst zullen het er toch 500 minder blijken te zijn. Of bleven die onderweg ergens hangen? In alle geval, het duurt ruim een minuut voor ik onder de startboog geraak en in het begin is het wel wat trekken en duwen in de smalle straat. Het is niet te warm, juist goed.

Het is een volledige nieuwe omloop, wel mooi eigenlijk, met een paar lange stukken langs het water (waarbij je aan de overkant de rest van de lopers ziet zwoegen).

We trachten het tempo constant te houden, het is ten slotte een korte koers en in de tweede wedstrijdhelft voel ik dat er nog “jus” is om wat te versnellen.

De afstand bedraagt dit jaar wel 10,4 km, zodat vergelijkingen met vorige jaren niet kloppen.

Eer ik er erg in heb kan ik de eindspurt inzetten. Vermits ik geen kennissen zie blijf ik ook niet in de Arteveldstad hangen. In de uitslag ‘prijk’ ik op de 949^ste plaats (in 0:50:12) op 3528 aankomsten (waarvan 2594 mannen en 934 dames).

Tervuren zonder varens (13,4 km)

Vorige zondag dan vroeg uit de veren, bus op en dan de prachtige tramrit Montgomery-Tervuren (tram 44).

Nog kwartiertje te voet, schrijf me in en op weg naar de sporthal bots ik op collega Franck Vanbelle. Drie maanden geleden liep hij helemaal niet, maar met het oog op de 20 k heeft hij de voorbije maanden duchtig getraind en heeft zich laten overtuigen om vandag zijn eerste koers te lopen. Hij is er zelfs zenuwachtig van. De Achilleslopers staan intussen ook te trappelen aan de start, en daar duikt ook nog dorpsgenoot Erik De Schrijver op.

Zelf beperk ik me in dit verslag tot de “achterhoede”… Ja, bij massalopen (à la Gent en Brugge) zit ik nog vlotjes bij het eerste kwart of derde, bij het echte werk ben ik al blij als ik me ongeveer in de middenmoot kan handhaven.

Ik  start beheerst, om er geen langgerekte ‘sprint’ van te maken. Genieten ook, dat wil ik, van deze mooie omloop van Tervuren : de hele tijd in een frisgroen Zoniënwoud. Wat omhoog, wat omlaag, en dat alles onder meigetsjilp van broedende vogels en in lekkere ochtendlucht. Door een aanpassing van de omloop zullen we dit keer wel niet tussen de varens een helling op lopen, maar kom.

Na de eerste km stel ik plots vast dat collega Franck in mijn kielzog hangt. Was die niet zinnens achteraan te starten? Hij klampt dapper aan, en ik denk bij mezelf: ‘Je bent te rap gestart, makker, je zal nog op je adem trappen”. Dan gaat het omhoog. Hij gaat me warempel voorbij:’Je prends le relais?” vraagt hij omkijkend over zijn schouder. Wat is dat hier? Denkt hij met mij te spotten? Of denkt hij dat dat hier een wielerkoers is? Ik laat hem een vijftal meter gaan, het worden er tien, en gelukkig gaat het dan naar beneden, zodat ik hem in de kortste keren het weer bijhaal. Mar wat blijkt, hij blijft volgen en als het omhoog gaat versnelt hij zelfs. Ja, die heeft wel stevig getraind. Zo bereiken we half wedstrijd en nog krijgt Franck geen “klop”. Zelf krijg ik een mentale tik als daar ineens Erik De schrijver me op een helling voorbijgaat. Die gaf ik hier vorig jaar potdorie 7 minuten aan zijn broek!

Maar wat wil je, dat zijn jonge gasten he, 20 jaar jonger, ik kon hun vader zijn nietwaar.

Erik heeft blijkbaar vleugels gekregen, die zit plots meer dan 50 meter ver, ja nu zelfs al 60.

Franck daarentegen blijft binnen handbereik. Op 2 km van het einde, als we de rand van het bos bereiken gaat het steil naar beneden, en net voor we de grasvlakte ingaan haal ik Franck bij en met lange benen ga ik hem nu voorbij. Nu is het mijn beurt om hem over mijn schouder “tu viens” te zeggen, terwijl ik hem het nakijken geef. Ik draai de kraan nu volleidg open en raap de ene na de ander loper op. Ja kijk, ik kom zelfs bij Erik. Zou zijn kaars dan toch uit zijn? Ik hou me stiekem achter hem in de hoop hem op de eindmeet te kloppen, maar eens we op het betonnen wegje de laatste 250 m inzetten versnelt hij ook zodat hij me op de meet netjes voorblijft. Chapeau voor Erik en Franck!

Enfin, het was een goede oefening als aanloop naar de 20 km.

 Selectieve uitslag (300 aankomsten) (meer op http://www.watermolencup.be ) 

1. Pascal Michiels            46:15

7. Gerry Braes               49:22

11. Bart Neyns               50:04

18. Eddy Feliers             51:00

25. Luc Vandegaar         52:26

41. Guy Louckx             54;15

58. Marcel Swalus          56:08

60. Luc Huysman           56:13

66. Michel De Coninck   56:55

76. Jozef Swalus             58:39

94. Luc Blyaert               1.00.03

99. Koen De Vos           1.00:34

111. Jan Vlaeyen             1.01:50

112. Eric Swinnen          1.01:52

123. Peter Verlinden       1:03:17

129. Michel Pollentier     1:03:46

139. Gerda Brems          1:04:42

152. Anne Rogiers          1:05:39

167 Erik De Schrijver     1:07:21

168. Jan Margot             1:07:25

171 Franck Vanbelle       1.07.33

228. Yvan Feliers            1:14:22 

298. Piet Vandenpoel      1:27:36

Op naar de Hoogdag

Ben er wel niet in geslaagd deze week de beentjes even los te lopen...

En voor zondag hebben we al een goed excuus: dit keer kregen we een “slechté” starnummer (9918), maar kom, misschien zal dat nog wel meevallen, in alle geval, het wordt een feest, met zoveel sportievelingen in onze hoofdstad.

Het zal mijn 21^ste deelname zijn, maar die valt in het niets bij de mooie prestatie van vader en zoon Feliers, die nog geen enkele van de 38 edities misten (zie het Laatste Nieuws van vandaag).

Op naar de hoogdag, Zalig Pinksteren alvast à allen!

Treeske, een wijk in een uithoek van Dilbeek...

De geschiedenis van 50 jaar Chiro in Treeske stelden we te boek in 2005.

Ten huize Vereecke-De Craen werd hiertoe het archief op onverbeterlijke wijze toegankelijk gemaakt. Griet De Craen was daarmee al vroeg in 2004 begonnen.

Thans, drie jaar later kregen we gisteren volgend officieel bericht:

"Heden meld ik u, Beste Jan, met vreugde en terechte trots dat het "Archief Chiro Iris" onze nederige woonst heeft verlaten en is overgebracht door de goede zorgen van Wilfried Thiebout, kerkelijk patrimoniaris, met behulp van zijne volwassen dochter Clara, naar de daartoe bestemde parochielokalen.

Het Archief, gedurende de laatste weken nog intensief herordend en gerangschikt door Greta Johanna De Craen,in daartoe passende dozen,vijftien in getal en ieder van gewicht tussen de twaalf en zeventien kilogram, hetgeen in totaal circa twee honderd en vijfentwintig kilogram bedraagt, werd voorzichtig in de luxe-mercedes overgeladen van de passende kleur glimmend zwart als gold het een rouwwagen eerste klas.

Omstreeks zeventien uur tien((zondag 13 mei 2007) gleed de wagen met de kostbare lading sierlijk de Walravenslaan uit richting Rozenlaan achternagekeken door het echtpaar Griet en Guido.

Op iedere doos werd de inhoud genoteerd in stift ; Een volledig en officiëel document waarin overzicht van de inhoud per doos wordt thans opgemaakt en zal binnen korte termijn als "bevestiging van overdracht"

worden bezorgd aan de bevoegde instanties.

Op deze wijze blijft vijftig jaar jeugdleven in Treeske ontsloten en raadpleegbaar voor elke gemotiveerde aanvraag. Naschrift.

Vanaf heden nemen we opnieuw bezit van ons huisje en kan het normale leven zich stilaan hernemen.Na ruim twee jaar in de nabijheid van onze bedstee te hebben vertoefd, thans ontstoft, ontspind en ontgeurd, zal het nog enige tijd wennen zijn opnieuw over enige meer-ruimte te kunnen beschikken en daar opnieuw onze eigen objecten een plaatsje te kunnen geven."

(get.) Guido Vereecke

Meteen komt een einde aan een "archeifsoap" waarvan we hierna - voor de liefhebbers- enkele "archiefstukken citeren"....

From: VEREECKE GUIDO - 10 November 2004

Subject: Re: Verslag Vergadering (2) 'boek' van 1 november 2004

Ja, Jan, met één oog het verslag meelezend heb ik al als lijdend voorwerp de uitvoering van punt 1 "Archief" zien voorbijtrekken: oerbestofte dozen en bakken werden vorige zondag door mijn slaapkamer gesleept naar de enige werkkamer, wat zeg ik, werkkamertje dat ik in huis heb. Het woord huwelijkbeletsel komt uit de woordenschat van Rik Torfs, maar vermoedelijk komen we daar dicht in de buurt. Griet heeft het toegezegd en daar wordt géén jota aan teruggeschroefd, uiteraard en dat wil ik ook niet. Uit de biecht pratend zeg ik wel dat de enige torenhoge discussie (de andere discussies blijven op mensenmaat) die wij thuis hebben de wanhopige opruimnoodzakelijkheid is van tientallen dozen afkomstig van onze Amsterdamse verhuis en die ons zoldertje helemaal in beslag nemen.

De splitsing B-H-V is niets tegen ons huiselijk meningsverschil omtrent de juiste analyse : Ik blijf maar beweren dat we gewoon moeten durven constateren dat we ruimtegebrek hebben terwijl Griet blijft volhouden dat ik niets maar dan ook niets kan weggooien. Juist als ik dacht dat we enigszins een leefbaar minimum akkoord hadden bereikt wordt op een zondagavond in het halfduister een karrenvracht met duivenpoep beladen dozen mijn privé-vertrekjes binnengesjouwd.

't is maar dat ge het weet, Jan, als straks echtscheiding fiscaal ook nog aantrekkelijk wordt vrees ik wel dat de liefde voor de Chiro het onderspit zal moeten delven !

Wanneer bij een "hernieuwde en duidelijke oproep" ook maar duidelijk genoeg is dat wij geen verzamelaars zijn van hondenpoep en oud ijzer, zal ik er mij - zij het niet zonder tandknarsen - bij neerleggen. wreed bedankt voor het begrip,

From: MARGOT Jan - 10 November 2004 Ik zit hier te schudden van het lachen, beste Guido, met je plastische beschrijving van het "gebeuren"... Ik moet zeggen dat ik me al had zitten afvragen hoe Griet dat klaarspeelde, vermits ikzelf het huis van mijn ouders 5 jaar geleden kocht omdat ik opzag tegen “kleiner” te gaan wonen en omdat ik ook veel bewaar en tijd tekort kom om te klasseren/ordenen/weggooien. Ik dacht dat het misschien verklaard kon worden door vrouwelijk organisatietalent, of anders omdat jullie dochters uit huis zijn en er dus misschien wat ruimte vrij was... Nu ik lees hoe de vork echt in de steel zit heb ik een beetje wroeging, maar dan ook weer niet, omdat Griet ook mij heeft 'opgezadeld' met een hoop werk, maar ja, binnen 12 maanden is ook dat varkentje weer gewassen : het boek gedrukt (schouderklopjes alom) en het archief geëvacueerd naar Kadoc (bloempje voor Griet) en is iedereen weer content. Binnen enkele jaren kom ik mee poseren op de trappen van het gemeentehuis, bij jullie "jubilee", geflankeerd door een aantal gesjerpte  mandatarissen! Groet.

From: VEREECKE GUIDO - 10 November 2004

Oef, toch iemand die mij begrijpt ! Dat jubileum, dat is genoteerd!

From: VEREECKE GUIDO -  17 November 2004

Trouwens, Jan, vandaag is steeds minder te overzien wat de aanwezigheid van de prullen die archief genoemd worden in mijn huis teweeg aan het brengen is. Gisteren bij thuiskomst na een slopende werkdag treft ik een overvolle keukentafel waarover alle zogenaamde documenten zijn uitgespreid ; in de woonkamer hangt een geur van een ingevallen kerststal; naar boven vluchtend vind ik in de badkamer van die plastic bakken drijvend in het water. Griet heeft die warempel te week gezet ; zo hard is de stront er aan gekoekt. Zonder woorden beseffen we beiden : vluchten kan niet meer ; de komende maanden zullen in het teken staan van "Vlaanderen roept, Christus gebiedt" (jaarthema '52-'53). ik kruip dan maar met mijn boterhammen op schoot voor de TV. (wordt vervolgd)

jan.margot- 17 November 2004

Beste Guido, Ik spaar deze lijdenswegverhalen op, die moeten een gebundeld plaatske krijgen in het boek!  Chiro bestaat 70 jaar maar nergens zal zoveel opoffering ooit eerder ten toon gespreid zijn... Ik wens jullie goede moed verder. Doei!  

From: VEREECKE GUIDO -  18 November 2004 het verhaal is inderdaad niet af, het begint pas. Want Griet was zeer teleurgesteld dat ondanks al haar schrobben die bakken niet meer schoon te krijgen zijn. Tot in die hoeken heeft het vuil zich hardnekkig genesteld en die heeft ze dan bewerkt met mijn tandenborstel en toch niet geholpen. Trouwens wat blijkt nu? Niet weinige chiroknapen hebben in de loop der tijden hun persoonlijke afval gedumpt tussen de plooien van het zogenaamd archief. Gisteren kwam er een versleten brillenkast (mét bril !) te voorschijn waarin plechtig de naam te lezen stond van ene Herman Ceuppens, daterend dus nog van de zestiger jaren van vorige eeuw. Enfin we beginnen ons soms te amuseren in al onze ellende !

From: MARGOT Jan -  18 November 2004

Ergens moet ook nog het eerste vals gebit van Henri Dujardin te vinden zijn, alsook het gescheurde speluniform van Edgar Lombaert. Zal ik een oproep plaatsen om nog meer van dergelijke interessante museumstukken bij jullie te deponeren? Het is maar een woord he. Ik denk bijvoorbeeld aan een achtentwintig verflagen tellend taboeretje, een oud misdienaarkleed, een oude strozak van op kamp in Opbrakel, een aangekoekte gamel, een kapotte luchtmatras, een burchtgravinne zonder hoofd, ... Ik stel voor dat we jullie huis inrichten als museum. Overal afblijven he!

From: VEREECKE GUIDO - maandag 6 december 2004 15:41

Subject: wat een werklust ! Griet heeft zich als een mol ingegraven in de onvoorspelbare  krochten van het chiro-archief, of wat daar moet voor doorgaan. Dagelijks verdiept zij zich in de karrenvracht samengeveegde 'documenten'  met de nauwgezetheid van een monnik en de zuinigheid van een zustereconome. Maar vooral met de koppigheid van een De Craen. Opgeven staat niet in haar woordenschat. De vijftig jaar oude papierberg zal zij kost wat kost temmen. En de enkele ontroerende juweeltjes die daarin verscholen zitten zal zij eruit halen. Door haar geduldig archeologenwerk, blaadje voor blaadje .Vooral 's nachts is zij onstuitbaar. zo tussen één en twee , nacht na nacht beleeft zij toppunten van ware nostalgie. Mijn rol beperkt zich tot aanmoediging van op afstand. Het zeuren over de onwelriekende oude papierlucht tot in mijn slaapkamer heb ik al enkele dagen opgegeven. Omdat ik bemerk dat haar titanenwerk ook een gunstige keerzijde heeft. Een halve eeuw opruimen in enkele maanden, zo'n kans krijgt lang niet iedereen ! Het panoramisch zicht dat te voorschijn aan het komen is ziet er grandioos uit. Zij is nu al bij benadering in staat generatie na generatie chiroleiding op de weegschaal te leggen en te wegen. Van sommige jaren is er totaal niets overgebleven. Kan dat wel ? Vooral van de jongens, naar 't schijnt. Zo zijn er ook jaren waarvan er slechts één onnozel papier is gearchiveerd : de drankrekening van het bivak. Ook van de jongens, natuurlijk. Enfin, gisterenavond bracht Jane een nieuwe voorraad plasticmapjes want Griet zit er ver door. Door die mapjes dan. Per chirojaar maakt zij één farde en daarin mapjes met documenten. Zes honderd mapjes vulde ze tot nu en ze schat dat ze half weg is. Aan hetzelfde ritme dus nog een kwestie van enkele weken. Zelf probeer ik zoveel mogelijk avondvergaderingen  aan te nemen en lang weg te blijven. Dan is het leven nog best te aarden. Want een monnik aan het werk mag onder geen beding gestoord worden. (wordt vervolgd) From: VEREECKE GUIDO [Sent: 07 December 2004 13:02

Subject: ja zelfs ontreddering !

Gisteren kon Griet eindelijk doorstoten tot de laatste doos alsof het een reliekenschrijn was uit de elfde eeuw. Wat een ontgoocheling toen ze die open kreeg en de eerste brakke lucht had laten ontsnappen ! Ja, ontreddering zelfs : weer een doos van de meisjes ! Keurig vergeelde opgekleefde factuurtjes van aankopen uit jezuskestijd ; wat hebben die meisjes gearchiveerd ! Voor het eerst kan  de eindbalans worden opgemaakt : per tien aangevoerde dozen is er welgeteld één van de jongens. Of quod erat demonstrandum : jongens knijpen maar, houden alles bij zich, spelen geniepig solo slim. Meisjes zijn als het erop aan komt plichtsbewust, taakgericht en denken aan de komende generaties ; zij dragen over ; ja, precies, zij zetten het leven voort...(wordt vervolgd)

jan.margot- dinsdag 7 december 2004

Beste Guido, Ik heb zopas gemerkt dat de soap verder  loopt, op mijn Skynet-adres. Vooralsnog ontbreekt me heden de tijd om uitvoerig te reageren, desalniettemin wil ik je toch een riem onder het hart (en ook omgekeerd) steken. Ik heb het archief alvast 'gebundeld' (zie bijlage), en ik kom in de verleiding om het stiekem -avec un vent favorable- de laten "geworden" aan de redactie van de Zuid-ooster.

Van: VEREECKE GUIDO woensdag 8 December 2004

Ja, Jan, hoewel ik momenteel helemaal geen tijd heb om het uit te diepen moet ik toch kort melden dat de archiefbezigheden van Griet nu ook haar gezondheid beginnen aan te tasten. Geregeld ontsteekt zij namelijk in geweldige niesbuien die kunnen uitgroeien tot orkanen gevolgd door lavastromen. De dampgeuren die onmiskenbaar opstijgen uit de papierberg kunnen daar niet vreemd aan zijn. Al is er ongetwijfeld ook erfelijke aanleg in het spel. De niesbuien van vader Frans De Craen waren legendarisch.
(wordt vervolgd)

From: VEREECKE GUIDO [Sent: 17 December 2004 16:21

Subject: de mestgeur is toegenomen...

Met de donkere en vooral vochtige dagen rond Kerstmis lijkt de mestgeur in onze nederige rijwoning afkomstig van de chiro-archieven nog toegenomen.

Gelukkig was er deze week (15 dec) in onze straat ophaling van papier door de gemeente en zijn we van zo'n 36 dozen papier afgeraakt, mede door de hulp van de buren die ons een deel van hun straatzijde hebben afgestaan. Zelf beschikken we slechts over precies zes meter aan de straatkant. De dozen groeiden dermate aan in onze uiteraard bescheiden garage - mijn auto staat al heel die periode op straat - dat ik er niets meer kon terugvinden. De muizen wel. Die tieren nu welig in onze woning,  tot groot jolijt van de kleinkinderen Hannah en Margot die er echt op verzot zijn. Nu zijn zulke beestjes nog te vangen en zoals gezegd zorgen ze voor pret en plezier, terwijl de vlooien, schimmels en veel kleiner ongedierte dat decennia verscholen heeft gezeten in de wakke papieren natuurlijk veel moeilijker te verdrijven is.... (wordt vervolgd)

From: VEREECKE GUIDO 21/12/2004

Het gaat hier naar 't schijnt over de lijst van alle groepsfeesten. Het levensbelang van deze lijst is de onmisbaarheid voor het foto-archief. De poging tot ordening van dit laatste is het volgende titanenwerk. Schoendozen vol foto's die meestal ongedateerd zijn. Als daar bijvoorbeeld Herman Van Cauteren op staat die als tarzan uit de zoveelste boom springt blijft die ongeveer voor elke generatie herkenbaar. Iedereen zegt/roept in koor : dat was/is Herman ! Maar bij de meeste foto's blijft het stil. Herkenning en datering is alleen mogeljk door de foto's  (enkel in zeer betrouwbare handen !) te verdelen per generatie en als hulpmiddel bv. de lijst van groepsfeesten er bij te geven, want niet weinig beeldmateriaal gaan over zulke topmomenten. Vandaar... Nu is Robert sinds mijn laatste noodmail ijzig kalm gebleven, wellicht verlamd door een digitale virus die wel mijn maar voorlopig nog niet jouw systeem heeft aangetast....

Jan, als het nog lukt voor vrijdag  24/12 (daarna kan ik niet meer aan mijn mail) dan hebben we nog de kerstvakantie om dapper door te werken en zijn we permanent in (groeps)feeststemming !

From: VEREECKE GUIDO Sent: 24 December 2004 11:01 Ja, Jan, nu heel recent enkele onnozele schrijfboekjes van Jeroom De Craen zijn naar boven gekomen smelt ik helemaal weg van dat verfoeide archief. De schriftjes alleen al : met van die omslagen, met kuifjesfiguren, tweetalig bedrukt ; en daarin in schoonschrift :" dit hoort toe aan "Jeroom De Craen, verslag over mijn Scholingsbivak van 26 tot 29 december 1956 op "ons" Heibrand, de mooiste dagen tot hiertoe van mijn leven", daar word ik dus helemaal stil van. En over de christelijke waarde van het spel, de ware aard van de blijheid, de kranigheid en de kameraadschap,.... bladzijden en bladzijden, wat een lusttuin, een stoeiprieel.... Guido 

Bedankt, beste Griet & Guido!

En dat iedereen het archief nu in ere moge houden !

 

Selectieve uitslag (proficiat à allen) te vinden op www.running.be